Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012


Επέστρεψα!!!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, φίλοι μου θέλετε να γνωρίζετε τα πάντα…έχει περάσει περίπου 1,5 χρόνος που δεν κατάφερα να κλέψω χρόνο από την καθημερινότητα μου  και κυρίως από την δουλεία μου, που απορροφά το 70% της ζωής μου για να μοιραστώ κάποιες στιγμές μου μαζι σου..μαζί σας.
Πέρασε ο καιρός και  όλες οι εποχές του χρόνου…ήρθαν χαρές ,αποχωρισμοί, έρωτες, λύπες, ενθουσιασμοί, χαμόγελα…και απογοητεύσεις.
Χαίρομαι που έχω δίπλα μου ανθρώπους που με αγαπούν που μοιράζονται την καθημερινότητα μαζί μου.
Έχω αξιολάτρευτες φίλες που λιώναμε το καλοκαίρι για ένα «σοκολατί»χρώμα κάτω από 39ο C
Μοιράστηκα το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου με τον έρωτα της ζωής μου σίπλα στην ακρογιαλιά….
Έστεψα και έριξα ρύζι στην ξαδέλφη μου που επέλεξε να συνδεθεί εφόρου ζωής με έναν αξιολάτρευτο άνδρα…
Είδα το μονάκριβο ανιψιό μου να με βλέπει στη τηλεόραση να με αναγνωρίζει και να με αποκαλεί «Αννι»!
Βίωσα μια από τις πιο εποικοδομητικές στιγμές στη καριέρα μου δίπλα σε συνεργάτες στήριγμα, αληθινούς φίλους…
Έσβησα την τούρτα των 28 κεριών πίνοντας Cosmopolitan και διασκεδάζοντας το!
Ταξίδεψα λιγότερο από κάθε χρονιά μα έκανα στάση στο Milano
Είδα τα πρώτα φύλλα του φθινοπώρου να πέφτουν ακούγοντας τον ήχο της βροχής σκεπασμένη με μια φλις κουβερτούλα μέσα στην αγκαλιά του…
Έπεσαν τα πρώτα χιόνια…και ήπια ζεστή σοκολάτα στο Φαλακρό…
Είδα αμέτρητα dvd..home cinema αισθηματικά, δράσης,θλίρερ..μέχρι και πολεμικών τεχνών!
Γιόρτασα κάτω από το φώς κεριών την Πρώτη Μέρα του Χρόνου….
Κατάλαβα πως η ζωή είναι μικρή ,η καθημερινότητα δύσκολη ,τα χρήματα μας όλο και πιο λίγα και τα όνειρα μας περιορισμένα…μα μόλις κλείνω τα μάτια αισθάνομαι τόσο ευγνώμων πθ έζησα όλα αυτά, τόσο τυχερή που μπορώ να χάνομαι στις σκέψεις μου…

Μοιραστείτε πολύχρωμες στιγμές, εποχές ..μαζί μου…
























































































Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011

Ταξίδι στο χθες…

Όταν ξεκινάμε την καριέρα μας στόχο μας είναι να καταφέρουμε να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται δουλεία μας να αναγνωρίζεται το πρεστίζ μας να μεγαλώνει και τα χρήματα να αυξάνονται  ενώ θέλουμε  να αισθανόμαστε «τύπου αναντικατάστατοι…»

Όταν τα καταφέρουμε όλα αυτά μετά τι;;;;

Τελικά ο άνθρωπος είναι ένα κτητικό και ανικανοποίητο όν! μπορεί να έχει τα πάντα και αν θέλει κάτι περισσότερο!
Τα τελευταία 2 χρόνια, διευθύνω το τμήμα ενημέρωση και ειδήσεων. Δουλεύω σχετικά λίγες ώρες εν συγκρίση με τα 12ωρα που χτυπούσα κάποτε, ελέγχω τις δουλειές συναδέλφων, με ήλιο και βροχή είμαι στο ωραίο μου γραφείο με θέα την θάλασσα και όποτε βρίσκω χρόνο τουιτάρω….και πιστέψτε το θεωρώ απλά κάτι συνηθισμένο…
Χθες χρειάστηκε να βγω στο ρεπορτάζ του δρόμου να αντικαταστήσω μια συνάδελφο. Ήρθα στη δουλεία μου στις 7 το πρωί και έφυγα 10 το βράδυ…έτρεχα πανικόβλητη προσπαθούσα να κάνω πολυσυλλεκτικό ρεπορτάζ….και μόλις χθες κατάλαβα….πως πολύ νωρίς επέλεξα να κλειστώ στους 4 τοίχους(τζαμαρίες για την ακρίβειαJ)
Τελικά η ενεργή δημοσιογραφία με γέμιζε απόλυτα ...αισθανόμουν ζωντανή μάχιμη, και ας έσπαγα τα νεύρα και ξεσπούσα μετά στην οικογένεια μου!
Ερώτημα: Τι επιλέγεις να ζήσεις όσα έκανες στα 17 ή να «γεράσεις πρόωρα» στα  27;
Ας κάνω ένα ταξίδι εικόνων στο χθες….