Όταν ξεκινάμε την καριέρα μας στόχο μας είναι να καταφέρουμε να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται δουλεία μας να αναγνωρίζεται το πρεστίζ μας να μεγαλώνει και τα χρήματα να αυξάνονται ενώ θέλουμε να αισθανόμαστε «τύπου αναντικατάστατοι…»
Όταν τα καταφέρουμε όλα αυτά μετά τι;;;;
Τελικά ο άνθρωπος είναι ένα κτητικό και ανικανοποίητο όν! μπορεί να έχει τα πάντα και αν θέλει κάτι περισσότερο!
Τα τελευταία 2 χρόνια, διευθύνω το τμήμα ενημέρωση και ειδήσεων. Δουλεύω σχετικά λίγες ώρες εν συγκρίση με τα 12ωρα που χτυπούσα κάποτε, ελέγχω τις δουλειές συναδέλφων, με ήλιο και βροχή είμαι στο ωραίο μου γραφείο με θέα την θάλασσα και όποτε βρίσκω χρόνο τουιτάρω….και πιστέψτε το θεωρώ απλά κάτι συνηθισμένο…
Χθες χρειάστηκε να βγω στο ρεπορτάζ του δρόμου να αντικαταστήσω μια συνάδελφο. Ήρθα στη δουλεία μου στις 7 το πρωί και έφυγα 10 το βράδυ…έτρεχα πανικόβλητη προσπαθούσα να κάνω πολυσυλλεκτικό ρεπορτάζ….και μόλις χθες κατάλαβα….πως πολύ νωρίς επέλεξα να κλειστώ στους 4 τοίχους(τζαμαρίες για την ακρίβειαJ)
Τελικά η ενεργή δημοσιογραφία με γέμιζε απόλυτα ...αισθανόμουν ζωντανή μάχιμη, και ας έσπαγα τα νεύρα και ξεσπούσα μετά στην οικογένεια μου!
Ερώτημα: Τι επιλέγεις να ζήσεις όσα έκανες στα 17 ή να «γεράσεις πρόωρα» στα 27;
Ας κάνω ένα ταξίδι εικόνων στο χθες….
